کاشت آرماتور در ستون معمولاً زمانی مطرح می‌شود که نیاز به اتصال آرماتورهای جدید به عضو موجود، اجرای ژاکت بتنی یا اصلاح جزئیات مقاوم‌سازی وجود داشته باشد.
در ستون، موضوع انتقال نیرو اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا عضو تحت ترکیبی از نیروی محوری، خمش و برش قرار می‌گیرد و هرگونه تغییر در سختی و مقاومت آن می‌تواند بر رفتار سیستم سازه‌ای اثر بگذارد.
یکی از کاربردهای مهم کاشت در ستون، اتصال آرماتورهای ژاکت به ستون موجود است.
در این حالت، باید مشخص شود که نیروهای جدید چگونه میان ستون موجود، آرماتورهای جدید، بتن ژاکت و فونداسیون منتقل می‌شوند.
اتصال بالای ژاکت نیز باید به‌صورت مستقل بررسی شود تا مسیر انتقال نیرو در تراز اتصال با تیر، دال یا سایر اعضای سازه مشخص باشد.
علاوه بر کنترل معمول کاشت، در ستون باید موارد زیر با دقت بیشتری بررسی شوند:
کاشت آرماتور در ستون را نباید صرفاً به‌عنوان «اضافه کردن میلگرد» دید. اگر مسئله اصلی ستون، کمبود شکل‌پذیری، محصورشدگی، ظرفیت برشی، ضعف اتصال تیر–ستون یا ضعف مسیر انتقال نیرو باشد، باید کل مکانیزم مقاوم‌سازی بررسی شود.
در بسیاری از پروژه‌ها، کاشت آرماتور بخشی از یک سیستم بزرگ‌تر مانند ژاکت بتنی است و نه یک روش مستقل مقاوم‌سازی.
