کاشت آرماتور در فونداسیون زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که نیاز به ایجاد یا تقویت اتصال میان فونداسیون موجود و اجزای جدید وجود داشته باشد.
از جمله کاربردهای آن می‌توان به توسعه ابعاد فونداسیون، اجرای بتن جدید در مجاورت بتن موجود، اتصال اجزای جدید، اصلاح یا تکمیل آرماتورگذاری و برخی جزئیات مقاوم‌سازی اشاره کرد.
در این روش، مهم‌ترین موضوع صرفاً ظرفیت میلگرد کاشته‌شده نیست؛ بلکه باید مشخص شود نیروی واردشده چگونه از عضو جدید به فونداسیون موجود و در نهایت به خاک منتقل می‌شود.
در طراحی کاشت در فونداسیون باید موارد زیر بررسی شود:
در صورتی که هدف از مقاوم‌سازی، افزایش ظرفیت باربری فونداسیون باشد، بررسی خود اتصال کاشت به‌تنهایی کافی نیست و باید عملکرد کل سیستم پی–سازه–خاک ارزیابی شود.
در فونداسیون، آسیب به آرماتورهای اصلی هنگام سوراخ‌کاری می‌تواند پیامدهای جدی داشته باشد. بنابراین محل کاشت نباید بدون شناسایی آرماتورهای موجود تعیین شود.
در پروژه‌هایی که نیاز به افزایش قابل‌توجه ظرفیت فونداسیون وجود دارد، باید علاوه بر اتصال کاشت، رفتار خود فونداسیون، برش، خمش، پانچ، فشار زیر پی و شرایط خاک نیز بررسی شود.
کاشت آرماتور، یک جزئیات اتصال است؛ نه به‌تنهایی یک روش برای افزایش ظرفیت کل فونداسیون.
