ژاکت بتنی فونداسیون زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که بر اساس بررسی سازه و پی، افزایش ابعاد، ظرفیت یا عملکرد فونداسیون موجود موردنیاز باشد.
در این روش، بتن و آرماتور جدید به فونداسیون موجود اضافه می‌شود تا مقطع جدید بتواند در انتقال نیرو مشارکت کند.
اما در فونداسیون، مقاوم‌سازی تنها به افزایش مقاومت خود بتن و آرماتور محدود نمی‌شود؛ تعامل میان فونداسیون، سازه و خاک نیز باید بررسی شود.
در بسیاری از پروژه‌ها، ژاکت بتنی برای افزایش سطح یا ابعاد پی موجود مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در این حالت، بخش جدید باید از طریق آرماتورهای رابط و جزئیات اتصال مناسب با بخش موجود درگیر شود.
اما افزایش ابعاد پی الزاماً به معنی افزایش مستقیم ظرفیت باربری خاک نیست. باید مواردی متناسب با شرایط پروژه بررسی شوند، مانند:
سطح بتن موجود باید برای ایجاد اتصال مناسب آماده شود.
بسته به طرح، ممکن است از موارد زیر استفاده شود:
جزئیات اتصال باید بر اساس نیروهای واقعی تعیین شود.
برداشت و ارزیابی پی ← بررسی خاک و بارگذاری ← طراحی ژاکت ← آماده‌سازی بتن موجود ← کاشت آرماتورها ← اجرای آرماتورهای جدید ← قالب‌بندی ← بتن‌ریزی ← عمل‌آوری ← کنترل نهایی
در پروژه‌هایی که توسعه فونداسیون در کنار پی موجود انجام می‌شود، ترتیب و نحوه اجرای عملیات خاکبرداری نیز اهمیت دارد؛ زیرا نباید اجرای عملیات باعث کاهش پایداری پی موجود شود.
اگر مشکل اصلی فونداسیون ناشی از ضعف خاک، نشست یا تغییرشکل زمین باشد، ژاکت بتنی به‌تنهایی الزاماً راهکار مناسب نیست.
در چنین شرایطی ممکن است اصلاح خاک، افزایش سطح پی، زیرسازی، شمع، میکروپایل یا ترکیبی از روش‌ها مورد بررسی قرار گیرد.
