ژاکت بتنی تیر با افزایش ابعاد مقطع و اضافه‌کردن آرماتورهای جدید می‌تواند برای افزایش ظرفیت خمشی، برشی و در برخی شرایط سختی تیر مورد استفاده قرار گیرد.
در این روش، عملکرد تیر جدید به میزان مشارکت بتن و آرماتورهای ژاکت و کیفیت اتصال آن‌ها با تیر موجود وابسته است.
در تقویت خمشی، معمولاً هدف افزایش ظرفیت ناحیه کششی تیر است.
آرماتورهای جدید باید در موقعیتی قرار گیرند که بتوانند در تحمل نیروی کششی مشارکت کنند و اتصال آن‌ها به سیستم موجود نیز تأمین شود.
در طراحی باید موارد زیر بررسی شود:
برای افزایش ظرفیت برشی، می‌توان ابعاد جان تیر را افزایش داده و آرماتورهای عرضی جدید (خاموت) در ژاکت اجرا کرد.
آرایش و فاصله خاموت‌های جدید باید بر اساس تحلیل تعیین شود.
در تیرهای مقاوم‌سازی‌شده، افزایش ظرفیت خمشی بدون بررسی ظرفیت برشی می‌تواند نامطلوب باشد؛ زیرا ممکن است مکانیزم شکست از خمشی به برشی تغییر کند.
یکی از مهم‌ترین بخش‌های طراحی، انتقال برش در سطح مشترک بتن قدیم و جدید است.
برای این منظور ممکن است از مواردی استفاده شود، مانند:
اگر تیر تحت بار قابل‌توجه قرار داشته باشد، ترتیب اجرای ژاکت و وضعیت باربرداری باید در طرح مقاوم‌سازی مشخص شود.
در برخی شرایط، بدون ایجاد شرایط مناسب برای انتقال بار، بخش جدید ممکن است سهم مورد انتظار را در باربری نداشته باشد.
افزایش ارتفاع یا عرض تیر می‌تواند بر معماری، تأسیسات و ارتفاع مفید فضا اثر بگذارد.
همچنین افزایش وزن و سختی تیر می‌تواند نیروهای وارد بر ستون‌ها، اتصالات و فونداسیون را تغییر دهد؛ بنابراین اثر ژاکت باید در سطح سازه نیز بررسی شود.
