ژاکت بتنی دیوار برشی با افزایش ضخامت دیوار و اضافه‌کردن آرماتورهای جدید می‌تواند برای افزایش ظرفیت برشی و خمشی، تقویت نواحی مرزی و اصلاح برخی ضعف‌های دیوار موجود مورد استفاده قرار گیرد.
از آنجا که دیوار برشی یکی از اجزای اصلی سیستم باربر جانبی است، طراحی ژاکت باید علاوه بر خود دیوار، اثر آن بر رفتار کل سازه را نیز در نظر بگیرد.
در صورت کمبود ظرفیت برشی، افزایش ضخامت دیوار و اضافه‌کردن آرماتورهای افقی و قائم می‌تواند در قالب یک سیستم جدید مورد بررسی قرار گیرد.
در این حالت باید انتقال نیرو میان دیوار موجود و ژاکت و همچنین رفتار مقطع جدید بررسی شود.
در دیوارهای تحت بار جانبی، نواحی مرزی نقش مهمی در تحمل نیروهای محوری و خمشی دارند.
در صورت ضعف این نواحی، ژاکت می‌تواند برای افزایش ابعاد و ظرفیت آن‌ها مورد استفاده قرار گیرد.
جزئیات آرماتورهای طولی و عرضی، محصورشدگی و اتصال به فونداسیون باید به‌صورت یک سیستم واحد طراحی شوند.
وجود بازشو می‌تواند مسیر انتقال نیرو در دیوار را تغییر دهد.
در چنین شرایطی ممکن است نیاز به تقویت اطراف بازشو، نواحی بین بازشوها یا تیرهای کوپلینگ وجود داشته باشد.
ژاکت نباید بدون بررسی مسیر واقعی نیرو در اطراف بازشو اجرا شود.
یکی از مهم‌ترین بخش‌های ژاکت دیوار، اتصال آن به فونداسیون است.
اگر ظرفیت اتصال پای دیوار کافی نباشد، افزایش ظرفیت بدنه دیوار ممکن است به بهبود متناسب عملکرد کل سیستم منجر نشود.
بنابراین باید مسیر انتقال نیرو از دیوار به فونداسیون و سپس به خاک بررسی شود.
برای ایجاد عملکرد مناسب مقطع جدید، فصل مشترک بتن موجود و ژاکت باید مطابق طراحی آماده و مسلح شود.
بسته به شرایط پروژه، ممکن است از موارد زیر استفاده شود:
ارزیابی دیوار ← تحلیل سیستم باربر جانبی ← طراحی ژاکت ← آماده‌سازی بتن موجود ← اجرای کاشت‌ها و آرماتورهای رابط ← آرماتورگذاری ژاکت ← قالب‌بندی ← بتن‌ریزی ← عمل‌آوری ← کنترل اتصال و عملکرد نهایی
در مقاوم‌سازی لرزه‌ای، افزایش ضخامت و ظرفیت دیوار می‌تواند سختی و توزیع نیرو در سیستم باربر جانبی را تغییر دهد.
بنابراین لازم است اثر ژاکت بر موارد زیر نیز در صورت نیاز بررسی شود:
