کاشت آرماتور در تیر بتن‌آرمه می‌تواند برای ایجاد اتصال، افزودن آرماتورهای جدید، اجرای ژاکت بتنی یا اصلاح برخی جزئیات مقاوم‌سازی مورد استفاده قرار گیرد.
کاربرد این روش زمانی معنا پیدا می‌کند که آرماتور جدید بتواند به‌صورت مهندسی‌شده با عضو موجود درگیر شده و مسیر انتقال نیرو میان بخش جدید و تیر موجود شکل بگیرد.
در صورتی که هدف افزایش ظرفیت خمشی تیر باشد، آرماتورهای جدید معمولاً در ناحیه‌ای قرار می‌گیرند که بتوانند در تحمل نیروی کششی موردنظر مشارکت کنند.
اما صرف کاشت چند میلگرد در پایین تیر به معنی افزایش قطعی ظرفیت خمشی نیست.
باید مسیر انتقال نیرو، طول مؤثر، جزئیات مهاری، اتصال بتن جدید و قدیم، ظرفیت مقطع و نحوه مشارکت آرماتور جدید در تحلیل سازه مشخص شود.
در برخی جزئیات، کاشت می‌تواند برای ایجاد یا تکمیل آرماتورهای برشی مورد استفاده قرار گیرد. در این حالت، محل و جهت آرماتورها باید بر اساس مسیر انتقال برش و جزئیات طراحی تعیین شود.
ناحیه نزدیک تکیه‌گاه معمولاً از نظر برش حساس‌تر است، اما تعیین طول و آرایش تقویت باید از تحلیل سازه به دست آید و نباید به یک فاصله ثابت برای تمام پروژه‌ها تبدیل شود.
ارزیابی تیر ← شناسایی آرماتورها ← تعیین جزئیات کاشت ← سوراخ‌کاری ← تمیزکاری ← تزریق چسب ← نصب آرماتور ← عمل‌آوری ← اجرای بخش جدید ← کنترل کیفیت
در تیرهای آسیب‌دیده، پیش از کاشت باید علت آسیب بررسی شود. اگر بتن دچار تخریب یا آرماتور دچار خوردگی باشد، ابتدا باید عملیات تعمیر و آماده‌سازی انجام شود.
اگر تیر دچار آسیب شدید، کاهش قابل‌توجه سطح مقطع، ضعف جدی بستر یا مشکل اساسی در مسیر انتقال نیرو باشد، کاشت آرماتور به‌تنهایی ممکن است راهکار مناسبی نباشد.
در چنین شرایطی باید گزینه‌هایی مانند ژاکت بتنی، ژاکت فولادی، FRP یا ترکیب چند روش بررسی شود.
انتخاب روش باید بر اساس حالت حاکم بر رفتار تیر انجام شود، نه صرفاً امکان اجرای کاشت.
