ستون یکی از اعضای اصلی انتقال بار در سازه است و هرگونه مقاوم‌سازی آن باید با توجه به مسیر انتقال نیرو در طبقات و اتصال آن به تیر، دال و فونداسیون انجام شود.
ژاکت فلزی ستون با اضافه‌کردن ورق‌ها یا پروفیل‌های فولادی در اطراف یا بخش‌هایی از ستون می‌تواند برای افزایش ظرفیت محوری، برشی، خمشی یا بهبود برخی جزئیات رفتاری مورد استفاده قرار گیرد.
در برخی سیستم‌ها، ژاکت می‌تواند علاوه بر افزایش ظرفیت، با محدودکردن تغییرشکل جانبی بتن و ایجاد محصورشدگی، بر رفتار ستون اثر بگذارد.
یکی از آرایش‌های متداول، قرارگیری اجزای فولادی در اطراف ستون است.
بسته به طرح می‌توان از مواردی استفاده کرد، مانند:
هدف و مکانیزم عملکرد این اجزا باید در طراحی مشخص شود.
در برخی جزئیات، فاصله میان فولاد و بتن موجود با ماده مناسب پر می‌شود تا تماس و انتقال نیرو کنترل شود.
اگر هدف مقاوم‌سازی، افزایش ظرفیت محوری ستون باشد، باید مشخص شود که فولاد جدید چگونه در تحمل نیروی محوری مشارکت می‌کند.
این موضوع به جزئیات اتصال ژاکت در بالا و پایین ستون، میزان تماس، نحوه انتقال بار و ترتیب اجرای عملیات وابسته است.
بنابراین، صرفاً قرار دادن ورق فولادی در اطراف ستون به معنی مشارکت کامل آن در بار محوری نیست.
در برخی جزئیات، اجزای فولادی پیرامونی می‌توانند تغییرشکل جانبی بتن را محدود کنند.
این موضوع می‌تواند بر رفتار فشاری و شکل‌پذیری ستون اثرگذار باشد، اما میزان این اثر به هندسه ستون، جزئیات ژاکت، فاصله اجزا، اتصال و شرایط بارگذاری وابسته است.
بنابراین نباید همه ژاکت‌های فلزی را صرفاً «محصورکننده» در نظر گرفت.
در صورت کمبود ظرفیت برشی، می‌توان از اجزای فولادی پیرامونی یا سخت‌کننده‌های مناسب استفاده کرد.
آرایش و فاصله این اجزا باید از تحلیل تعیین شود.
به‌خصوص در سازه‌های لرزه‌ای، بررسی ظرفیت برشی ستون اهمیت زیادی دارد؛ زیرا افزایش ظرفیت خمشی بدون تأمین ظرفیت برشی کافی می‌تواند به تغییر نامطلوب مکانیزم شکست منجر شود.
یکی از حساس‌ترین نقاط در مقاوم‌سازی ستون، ناحیه اتصال تیر و ستون است.
اگر ضعف سازه مربوط به خود اتصال باشد، تقویت بدنه ستون به‌تنهایی لزوماً مشکل را برطرف نمی‌کند.
بنابراین در سازه‌های بتن‌آرمه باید موارد زیر در کنار هم بررسی شوند:
انتقال نیرو در پایین ستون باید به‌طور مستقل بررسی شود.
اگر ژاکت فلزی در افزایش ظرفیت ستون نقش داشته باشد، جزئیات پای ژاکت باید بتواند نیروهای موردنظر را به فونداسیون منتقل کند.
در برخی پروژه‌ها، این اتصال می‌تواند شامل صفحات فولادی، انکرها، جوش، بتن یا گروت و سایر اجزای طراحی‌شده باشد.
پیش از نصب ژاکت:
ارزیابی ستون ← تشخیص مکانیزم ضعف ← طراحی ژاکت ← ساخت قطعات ← آماده‌سازی سطح ← نصب اجزای فولادی ← اجرای اتصالات ← پرکردن فضای تماس در صورت نیاز ← اجرای جزئیات پای ستون و سر ستون ← کنترل کیفیت ← حفاظت نهایی
ترتیب اجرای عملیات باید متناسب با شرایط پروژه تعیین شود؛ به‌خصوص در ستون‌های باربر، زیرا نحوه انتقال بار در زمان اجرای مقاوم‌سازی می‌تواند بر رفتار سازه اثرگذار باشد.
ژاکت فلزی ستون می‌تواند وزن و سختی عضو را افزایش دهد و در برخی موارد فضای معماری یا تأسیسات اطراف ستون را محدود کند.
همچنین اگر مشکل اصلی مربوط به فونداسیون، اتصال تیر–ستون یا رفتار کلی قاب باشد، تقویت خود ستون به‌تنهایی کافی نیست.
در پروژه‌های لرزه‌ای، افزایش مقاومت یک ستون باید همراه با بررسی مکانیزم کلی قاب و توزیع مقاومت و سختی در سازه انجام شود.
