کاشت آرماتور در دیوار برشی معمولاً در پروژه‌هایی مطرح می‌شود که نیاز به ایجاد اتصال میان بتن موجود و بخش جدید، اجرای ژاکت یا لایه بتن جدید، اصلاح جزئیات آرماتورگذاری یا تقویت موضعی دیوار وجود دارد.
دیوار برشی یکی از اجزای اصلی سیستم باربر جانبی است؛ بنابراین هرگونه تقویت آن باید با توجه به رفتار کل سیستم سازه‌ای انجام شود.
در صورتی که دیوار از نظر برشی نیاز به تقویت داشته باشد، آرایش آرماتورهای جدید باید بر اساس مسیر انتقال نیرو و رفتار دیوار تعیین شود.
کاشت آرماتورهای افقی یا قائم به‌تنهایی معیار کافی برای اثبات افزایش ظرفیت نیست. باید مشخص شود نیرو چگونه میان بتن موجود، آرماتورهای جدید و بخش تقویتی منتقل خواهد شد.
نواحی مرزی دیوار در برابر نیروهای محوری و خمشی نقش مهمی دارند.
اگر مشکل دیوار مربوط به ظرفیت ناحیه مرزی باشد، کاشت آرماتور باید همراه با بررسی موارد زیر انجام شود:
بازشوها مسیر انتقال نیرو در دیوار را تغییر می‌دهند و ممکن است موجب تمرکز تنش شوند.
در این شرایط، آرماتورهای جدید ممکن است در اطراف بازشو مورد استفاده قرار گیرند؛ اما جزئیات کاشت باید بر اساس تحلیل دیوار و نیروهای اطراف بازشو تعیین شود.
یکی از مهم‌ترین بخش‌های مقاوم‌سازی دیوار، انتقال نیرو به فونداسیون است.
اگر ظرفیت یا جزئیات اتصال دیوار به فونداسیون مناسب نباشد، افزایش ظرفیت خود دیوار لزوماً باعث بهبود عملکرد کل سیستم نمی‌شود.
بنابراین در طراحی باید مسیر انتقال نیرو از:
دیافراگم ← دیوار ← نواحی مرزی ← اتصال پای دیوار ← فونداسیون ← خاک
بررسی شود.
در دیوار برشی، کاشت آرماتور نباید صرفاً یک عملیات موضعی دیده شود. افزایش مقاومت یک قسمت از دیوار می‌تواند توزیع نیرو و سختی سیستم باربر جانبی را تغییر دهد.
بنابراین، مقاوم‌سازی دیوار باید در سطح عضو و سیستم سازه‌ای بررسی شود.
