کاشت آرماتور در دال می‌تواند برای اتصال بتن جدید، اصلاح یا تکمیل آرماتورگذاری، تقویت موضعی، اجرای بخش جدید دال و برخی جزئیات مقاوم‌سازی مورد استفاده قرار گیرد.
به دلیل ضخامت نسبتاً محدود بسیاری از دال‌ها، کنترل عمق کاشت و جلوگیری از برخورد با آرماتورهای موجود در این عضو اهمیت ویژه‌ای دارد.
در دال‌های پیوسته، محل قرارگیری آرماتورهای جدید باید بر اساس وضعیت کشش و مسیر انتقال نیرو تعیین شود.
در نواحی میانی دهانه، معمولاً بررسی خمش مثبت اهمیت دارد؛ در نزدیکی تکیه‌گاه‌ها، خمش منفی می‌تواند کنترل‌کننده باشد.
بنابراین محل کاشت نباید به‌صورت یکسان در تمام سطح دال تعیین شود.
ایجاد بازشو در دال می‌تواند مسیر انتقال نیرو را تغییر دهد و موجب تمرکز تنش در اطراف بازشو شود.
در چنین مواردی ممکن است نیاز به ایجاد آرماتورهای تقویتی در اطراف بازشو وجود داشته باشد. کاشت این آرماتورها باید پس از بررسی رفتار دال و محل دقیق آرماتورهای موجود انجام شود.
در دال‌های تخت، ناحیه اطراف ستون از نظر پانچ اهمیت ویژه‌ای دارد.
اگر هدف مقاوم‌سازی، افزایش ظرفیت پانچ باشد، صرف افزودن چند میلگرد کاشته‌شده بدون بررسی مکانیسم انتقال نیرو کافی نیست. جزئیات باید بر اساس رفتار واقعی دال و ستون و حالت گسیختگی موردنظر طراحی شود.
ارزیابی دال ← شناسایی آرماتورهای موجود ← تعیین محل کاشت ← سوراخ‌کاری ← تمیزکاری ← تزریق ← نصب آرماتور ← عمل‌آوری ← اجرای بتن یا جزئیات جدید ← کنترل کیفیت
به دلیل ضخامت محدود دال، موارد زیر باید با دقت کنترل شوند:
اگر مشکل اصلی دال ناشی از نشست تکیه‌گاه، تغییرشکل بیش از حد یا ضعف سیستم باربر باشد، کاشت آرماتور ممکن است به‌تنهایی مسئله را حل نکند.
ابتدا باید علت کاهش عملکرد دال مشخص شود و سپس درباره روش مقاوم‌سازی تصمیم‌گیری شود.
