ژاکت بتنی دال معمولاً با افزایش ضخامت دال و اجرای آرماتورهای جدید در یک یا دو طرف آن انجام می‌شود.
این روش می‌تواند برای افزایش ظرفیت خمشی، اصلاح برخی ضعف‌های موضعی و در شرایط مناسب افزایش ظرفیت برشی یا پانچ مورد بررسی قرار گیرد.
در ژاکت بتنی دال، محل اجرای بتن و آرماتور جدید باید با توجه به ناحیه کششی دال تعیین شود.
در دال‌های یک‌طرفه و دوطرفه، جهت انتقال بار متفاوت است و آرایش آرماتورهای تقویتی باید بر اساس سیستم باربر تعیین شود.
در دال‌های پیوسته، نواحی میانی دهانه و نواحی روی تکیه‌گاه می‌توانند تحت شرایط متفاوتی از خمش قرار داشته باشند.
بنابراین تقویت سطح بالایی یا پایینی دال باید بر اساس تحلیل تعیین شود.
در دال‌های تخت، افزایش ظرفیت پانچ در اطراف ستون می‌تواند یکی از مسائل مقاوم‌سازی باشد.
در این حالت، افزایش ضخامت دال یا ایجاد ناحیه تقویتی ممکن است مورد بررسی قرار گیرد؛ اما جزئیات باید بر اساس هندسه ستون، ضخامت دال، آرماتور موجود، بارهای وارد و مکانیزم گسیختگی طراحی شود.
ایجاد یا توسعه بازشو در دال می‌تواند مسیر انتقال نیرو را تغییر دهد.
در صورت نیاز، می‌توان در اطراف بازشو بتن و آرماتور جدید اجرا کرد؛ اما ابتدا باید اثر بازشو بر سیستم باربر دال بررسی شود.
در ژاکت دال، آماده‌سازی سطح و انتقال برش در فصل مشترک اهمیت ویژه‌ای دارد.
ممکن است از مواردی استفاده شود، مانند:
ارزیابی دال ← طراحی ضخامت و آرماتورها ← آماده‌سازی سطح ← اجرای کاشت‌ها و رابط‌ها ← آرماتورگذاری ← قالب‌بندی ← بتن‌ریزی ← عمل‌آوری ← کنترل نهایی
افزایش ضخامت دال باعث افزایش بار مرده می‌شود و این افزایش بار باید در کل مسیر باربری بررسی شود.
همچنین کاهش ارتفاع مفید طبقات، تداخل با تأسیسات و محدودیت اجرایی می‌تواند استفاده از ژاکت بتنی را محدود کند.
اگر مشکل اصلی دال ناشی از نشست تکیه‌گاه یا تغییرشکل سیستم باشد، افزایش ضخامت دال به‌تنهایی الزاماً مشکل اصلی را برطرف نمی‌کند.
