اجرای FRP روی تیر بتن‌آرمه صرفاً به نصب الیاف روی سطح عضو محدود نمی‌شود. عملکرد سیستم به کیفیت بستر بتن، نحوه انتقال نیرو، جهت الیاف، طول مؤثر اتصال، جزئیات انتهایی و کیفیت اجرای رزین و الیاف وابسته است.
روش اجرا باید متناسب با هدف مقاوم‌سازی، یعنی افزایش ظرفیت خمشی، برشی یا ترکیبی از هر دو، انتخاب و مطابق طرح مقاوم‌سازی اجرا شود.
در این روش، FRP معمولاً در ناحیه کششی تیر و در راستای طول تیر اجرا می‌شود.
الیاف یا لمینیت‌ها در امتداد محور تیر قرار می‌گیرند تا در تحمل نیروی کششی ناشی از خمش مشارکت کنند.
آماده‌سازی بتن ← ترمیم آسیب‌ها ← تسطیح سطح ← لایه پایه رزین ← نصب ← تثبیت و هواگیری ← اجرای لایه‌های بعدی ← جزئیات انتهایی و مهار ← عمل‌آوری ← کنترل نهایی
در تیرهای دارای آسیب یا خوردگی، اجرای FRP قبل از اصلاح بستر و تعیین وضعیت آرماتورها مجاز به‌عنوان یک راهکار عمومی نیست.
در این روش، لمینیت پیش‌ساخته یا سیستم FRP طراحی‌شده در سطح زیرین تیر نصب می‌شود.
این روش برای شرایطی که تقویت خمشی در ناحیه کششی تیر مورد نیاز است، می‌تواند مناسب باشد.
مراحل اجرا شامل:
در محل انتهای لمینیت باید امکان انتقال تدریجی نیرو و کنترل جداشدگی بررسی شود.
در این روش، الیاف خشک در محل پروژه با رزین آغشته و سپس روی سطح تیر نصب می‌شوند.
پس از آماده‌سازی سطح:
میزان رزین و روش اشباع باید مطابق سیستم مورد استفاده باشد؛ استفاده بیش از حد رزین الزاماً باعث افزایش ظرفیت سیستم نمی‌شود.
در تقویت برشی، FRP می‌تواند به‌صورت نوارهای عرضی در اطراف تیر اجرا شود.
آرایش می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
فاصله نوارها، عرض نوار، تعداد لایه‌ها و محدوده اجرا باید از طراحی تعیین شود.
در بسیاری از تیرها، نواحی نزدیک تکیه‌گاه اهمیت بیشتری دارند؛ اما طول و محدوده تقویت نباید صرفاً بر اساس یک فاصله ثابت از تکیه‌گاه تعیین شود.
در روش U-Wrap، FRP از سطح زیرین تیر عبور کرده و روی دو وجه جان تیر بالا می‌رود.
این روش در شرایطی که دسترسی به سطح فوقانی تیر وجود ندارد، می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد.
مراحل اجرا:
در U-Wrap، کیفیت اتصال در گوشه‌ها و انتقال نیرو در انتهای نوار اهمیت ویژه‌ای دارد.
در شرایطی که نیاز طراحی و دسترسی اجرایی اجازه دهد، FRP می‌تواند به‌صورت پوشش کامل‌تر پیرامون تیر اجرا شود.
پوشش چهاروجهی معمولاً امکان انتقال مؤثرتر نیرو را فراهم می‌کند، اما در بسیاری از پروژه‌ها به دلیل وجود دال، تأسیسات یا محدودیت دسترسی امکان اجرای کامل آن وجود ندارد.
بنابراین، انتخاب U-Wrap یا پوشش کامل باید بر اساس طراحی و شرایط واقعی پروژه انجام شود.
در برخی طرح‌ها، FRP می‌تواند به‌صورت نوارهای مورب برای مشارکت در رفتار برشی تیر اجرا شود.
زاویه نوارها، فاصله، عرض و تعداد لایه‌ها باید مطابق طراحی تعیین شود.
اجرای نوار مورب صرفاً بر اساس یک الگوی ظاهری یا زاویه ثابت، مبنای مناسبی برای مقاوم‌سازی نیست.
در برخی پروژه‌ها، تیر هم‌زمان به تقویت خمشی و برشی نیاز دارد.
در این حالت معمولاً FRP طولی برای ناحیه خمشی و نوارهای عرضی یا U-Wrap برای تقویت برشی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
ترتیب اجرای این دو سیستم باید از قبل مشخص شود تا جزئیات اتصال، همپوشانی و انتقال نیرو با یکدیگر تداخل نداشته باشند.
در محل‌هایی که FRP باید از روی گوشه تیر عبور کند، گوشه‌های تیز بتن می‌توانند باعث تمرکز تنش در الیاف شوند.
بنابراین گوشه‌ها باید مطابق الزامات سیستم FRP اصلاح و در صورت نیاز گرد شوند.
این موضوع در موارد زیر اهمیت بیشتری دارد:
در برخی جزئیات خمشی یا برشی، ممکن است برای انتقال بهتر نیرو از سیستم‌های مهاری استفاده شود.
این مهارها می‌توانند شامل FRP Anchor یا سایر جزئیات طراحی‌شده باشند.
تعداد، محل، عمق و نحوه اجرای مهار باید بر اساس طراحی مشخص شود و نباید بدون بررسی آرماتورهای موجود یا ظرفیت بتن اجرا شود.
در صورت نیاز به چند لایه FRP، هر لایه باید با جهت، عرض، همپوشانی و توالی مشخص اجرا شود.
در روش Wet Lay-Up، اشباع کامل الیاف، حذف حباب و ایجاد اتصال مناسب بین لایه‌ها اهمیت دارد.
اجرای تعداد لایه بیشتر از مقدار طراحی‌شده بدون بازنگری طرح، روش مناسبی برای افزایش ظرفیت نیست.
پس از عمل‌آوری، FRP در صورت نیاز باید در برابر موارد زیر محافظت شود:
نوع پوشش محافظ باید با رزین و سیستم FRP سازگار باشد.
در مقاوم‌سازی تیر، مقدار FRP تنها یکی از پارامترهای طراحی است. نحوه انتقال نیرو از بتن به FRP و کنترل جداشدگی می‌تواند به همان اندازه تعیین‌کننده باشد.
