| نام پروژه | رز |
| نوع خاک | رس متراکم |
| روش پایدارسازی | خرپای سه‌بعدی (Spatial Truss) |
| مساحت زمین | ۳۳۰ مترمربع |
| عمق گود (نسبت به ±۰٫۰۰) | ۹ متر و بیشتر |
| سطح جداره پایدارسازی | ۶۴۰ مترمربع |
پروژه رز در زمینی به مساحت ۳۳۰ مترمربع و با عمق گودبرداری حداقل ۹ متر اجرا گردید. با توجه به عمق قابل توجه گود و شرایط خاک رس متراکم، انتخاب سیستمی با سختی و ظرفیت مناسب برای کنترل رفتار جداره‌ها اهمیت ویژه‌ای داشت.
در این پروژه از سیستم خرپای فضایی سه‌بعدی برای پایدارسازی جداره‌ها استفاده شد. یکی از ویژگی‌های مهم این سیستم، امکان تغییر ابعاد هندسی خرپا متناسب با نیازهای مقاومتی و سختی پروژه است.
یکی از مزیت‌های مهم خرپاهای فضایی سه‌بعدی، قابلیت افزایش ابعاد و عمق مقطع خرپا برای دستیابی به سختی و ظرفیت مقاومتی بالاتر است.
در طراحی سیستم‌های خرپایی، افزایش ابعاد هندسی خرپا می‌تواند باعث افزایش ممان اینرسی مؤثر سیستم و در نتیجه بهبود عملکرد آن در برابر تغییرشکل شود.
این قابلیت به طراح اجازه می‌دهد سیستم را متناسب با موارد زیر تنظیم کند:
در پروژه رز، با توجه به عمق حداقل ۹ متری گود، این ویژگی یکی از پارامترهای مهم در انتخاب و طراحی سیستم پایدارسازی بود.
در پروژه‌های گودبرداری، صرفاً افزایش مقاومت اعضای فولادی همیشه بهترین راهکار برای افزایش ظرفیت سیستم نیست. در بسیاری از موارد، افزایش سختی سیستم از طریق بهینه‌سازی هندسه می‌تواند راهکار مؤثرتری باشد.
خرپای سه‌بعدی این امکان را فراهم می‌کند که با تغییر پارامترهای زیر، سیستم متناسب با نیاز پروژه طراحی شود:
این انعطاف‌پذیری، یکی از ویژگی‌های کلیدی خرپاهای فضایی در پایدارسازی گودهای عمیق است.
عمق گود در این پروژه حداقل ۹ متر بود. با افزایش ارتفاع جداره، کنترل تغییرشکل و سختی سیستم پایدارسازی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
در چنین شرایطی، طراحی باید به گونه‌ای انجام شود که سیستم نگهبان علاوه بر تحمل نیروهای طراحی، محدودیت‌های تغییرشکل را نیز تأمین کند.
به همین دلیل، در خرپاهای فضایی می‌توان با تغییر هندسه مقطع خرپا، ظرفیت و سختی مورد نیاز را متناسب با شرایط پروژه تنظیم کرد.
خاک پروژه از نوع رس متراکم بود.
وجود خاک متراکم می‌تواند ظرفیت مناسبی برای تحمل بار ایجاد کند، اما در گودبرداری عمیق، پایداری جداره همچنان تابع مجموعه‌ای از عوامل از جمله ارتفاع گود، شرایط بارگذاری، هندسه زمین و وضعیت ساختمان‌های پیرامونی است.
بنابراین، متراکم بودن خاک به‌تنهایی معیار کافی برای حذف سیستم پایدارسازی نیست و رفتار واقعی جداره باید در فرآیند طراحی و اجرا مورد ارزیابی قرار گیرد.
با وجود مساحت نسبتاً محدود زمین، یعنی ۳۳۰ مترمربع، سطح جداره پایدارسازی به حدود ۶۴۰ مترمربع می‌رسید.
این موضوع نشان‌دهنده عمق و هندسه قابل توجه گود نسبت به مساحت زمین است و اهمیت انتخاب یک سیستم پایدارسازی با قابلیت تطبیق با فضای پروژه را افزایش می‌داد.
در پروژه رز، مهم‌ترین پارامترهای مورد توجه عبارت بودند از:
یکی از نکات مهم در طراحی خرپای سه‌بعدی این است که برای دستیابی به ظرفیت و سختی بالاتر، الزاماً نیازی به افزایش نامتناسب مقاطع فولادی وجود ندارد.
با بهینه‌سازی هندسه سیستم می‌توان ظرفیت خمشی و سختی مؤثر خرپا را افزایش داد و در نتیجه، راهکاری متناسب‌تر با شرایط پروژه ایجاد کرد.
این ویژگی به‌خصوص در گودهای شهری که محدودیت فضا و دسترسی وجود دارد، می‌تواند ارزش اجرایی قابل توجهی داشته باشد.
پروژه رز نمونه‌ای از کاربرد خرپای سه‌بعدی در پایدارسازی گودی با عمق حداقل ۹ متر و خاک رس متراکم است.
در این پروژه، یکی از مهم‌ترین مزایای سیستم فضایی، قابلیت تنظیم ظرفیت و سختی از طریق تغییر هندسه خرپا بود. این ویژگی امکان می‌دهد سیستم پایدارسازی متناسب با عمق گود، شرایط خاک و الزامات کنترل تغییرشکل طراحی شود.
در خرپاهای فضایی، تنها افزایش مقاومت مقاطع راهکار افزایش ظرفیت نیست؛ بهینه‌سازی هندسه خرپا می‌تواند نقش مهمی در افزایش سختی و ظرفیت مؤثر سیستم داشته باشد.
پروژه رز نشان می‌دهد که در گودهای عمیق شهری، ترکیب طراحی هندسی مناسب، انتخاب صحیح مقاطع و کنترل تغییرشکل می‌تواند به ایجاد یک سیستم پایدارسازی کارآمد و قابل تطبیق با شرایط پروژه منجر شود.