اجرای سیستم باکسینگ ژیارکو برای پایدارسازی گود
مشخصات پروژه
| مساحت زمین | ۳۴۰ مترمربع |
| عمق گودبرداری | ۷ متر |
| سطح جداره پایدارسازی | ۱۰۰ مترمربع |
| نوع خاک | تیپ ۲ |
| سیستم پایدارسازی | باکسینگ ژیارکو |
شرایط موجود و مسئله مهندسی
گود پروژه استقلال با عمق ۷ متر در خاک تیپ ۲ اجرا شد. خاک محل دارای چسبندگی و زاویه اصطکاک داخلی پایین بود؛ ازاینرو، نحوه آزادشدن خاک در جریان گودبرداری و میزان سطح جدارهای که در هر مرحله بدون پوشش باقی میماند، از ملاحظات اصلی طراحی سیستم پایدارسازی به شمار میرفت.
در چنین شرایطی، وجود چسبندگی بهتنهایی تضمینکننده پایداری جداره پس از خاکبرداری نیست. ابعاد بخش آزادشده، شرایط واقعی خاک و ترتیب پیشروی عملیات، همگی در ارزیابی رفتار جداره اهمیت دارند. بنابراین، راهکار پایدارسازی باید امکان پیشروی مرحلهای و محدودکردن سطح آزاد خاک را فراهم میکرد.
طراحی سیستم پایدارسازی
برای این پروژه، سیستم باکسینگ ژیارکو انتخاب شد. در این روش، جداره به بخشهای محدود تقسیم میشود و هر باکس حدود یک متر از عرض جداره را پوشش میدهد.
مبنای این آرایش، محدودکردن سطح آزادشده خاک در هر مرحله و فراهمکردن امکان اجرای تدریجی پایدارسازی است. در این رویکرد، عملکرد سیستم صرفاً به پوشش نهایی جداره وابسته نیست؛ ابعاد باکسها و توالی اجرای آنها نیز باید با شرایط خاک و مراحل گودبرداری هماهنگ باشد.
اجرای پایدارسازی
پس از اجرای حفاری چاهها و ساخت و مونتاژ باکسها، عملیات جایگذاری و سپس بتنریزی باکسها انجام شد و پس از آن، گودبرداری بهصورت مرحلهای اجرا گردید.
در این روش، بتن با خاک مجاور باکس تماس پیدا میکند و احتمال نفوذ موضعی بخشی از شیرابه بتن به فضاهای خالی خاک وجود دارد. بااینحال، بدون شواهد یا آزمایشهای مرتبط، نمیتوان این پدیده را به افزایش مشخص چسبندگی یا مقاومت برشی خاک نسبت داد.
نقش ژیارکو
ژیارکو طراحی و اجرای سیستم باکسینگ را در پروژه استقلال بر عهده داشت. راهکار اجراشده بر تقسیم جداره به بخشهای محدود و پیشبرد مرحلهای عملیات استوار بود؛ رویکردی متناسب با ضرورت کنترل سطح آزاد خاک در جریان گودبرداری و اجرای پایدارسازی در این پروژه.